تومورهای فیبری انفرادی ، رشد نادر سلولهای بافت نرم است که تقریباً در هرجای بدن می تواند تشکیل شود.
تومورهای فیبری انفرادی غالباً در پوشش اطراف ریه ها (تومورهای فیبری منزوی پلور) اتفاق می افتند. تومورهای فیبری انفرادی نیز در سر و گردن ، پستان ، کلیه ، پروستات ، نخاع و سایر نقاط دیده شده است.
اکثر تومورهای فیبری انفرادی غیرسرطانی (خوش خیم) هستند ، اما در موارد نادر ، تومورهای فیبری انفرادی می توانند سرطانی (بدخیم) باشند. تومورهای فیبری انفرادی تمایل به رشد آهسته دارند و ممکن است علائم و نشانه هایی ایجاد نکنند تا زمانی که خیلی بزرگ شوند
آزمایشات تصویربرداری ممکن است شامل موارد زیر باشد:
برای تأیید وجود یک تومور فیبری انفرادی ، پزشک ممکن است یک قطعه کوچک از بافت را برای بررسی در زیر میکروسکوپ (نمونه برداری) خارج کند. یک آسیب شناس باتجربه می تواند تشخیص را تأیید کرده و سرطانی بودن تومور را تشخیص دهد.
در بیشتر موارد جراحی تنها روش درمانی ضروری است. جراحان تومور و حاشیه کمی از بافت سالم را که در اطراف آن است ، از بین می برند. نوع عملیاتی که برای حذف تومور فیبری انفرادی استفاده می شود به محل تومور بستگی دارد.
اگر نمی توان کل تومور را از بین برد ، پزشک ممکن است پرتودرمانی را پیشنهاد کند. گاهی اوقات ، پرتودرمانی قبل از جراحی برای کوچک شدن تومور استفاده می شود. این امر احتمال برداشتن کل تومور را افزایش می دهد. شیمی درمانی یکی دیگر از گزینه های درمانی است ، به ویژه اگر تومور به سایر قسمت های بدن شما گسترش یافته باشد.
برخی از داروها فاکتور رشد اندوتلیال عروقی (VEGF) و سایر مسیرهای سیگنالینگ تیروزین کیناز را هدف قرار می دهند. این مسیرها خون رسانی به تومور را مختل می کنند و اخیراً برای درمان تومورهای فیبری انفرادی پیشرفته استفاده می شود تا روند پیشرفت آنها را کند کند. نمونه هایی از این داروها عبارتند از: بواسیزوماب (آواستین) ، سونیتینیب (سوتنت) ، پازوپانیب (Votrient) و سورافنیب (نکساوار).